*La Clase Trabayadora (Telegra kanala)
1949ko apirilaren 4an, NATOren sorrera zen ituna sinatu zen, gerraosteko defentsa aliantza gisa aurkeztua.
Hala ere, bere garapen historikoak beste errealitate bat erakusten du.
NATO ez da defentsarako tresna bat izan, AEBek eta haren aliatuek Europarekiko eta munduko gainerako herrialdeekiko duten nagusitasuna bermatzeko funtsezko tresna baizik.
Sortu zenetik, aliantza horrek honetarako balio izan du:
– Europa militarki integratzea estatubatuarren zuzendaritzapean.
– Estatu kideen mendekotasun politikoa bermatzea.
– Nazioarteko gatazketan zuzenean edo zeharka esku hartzea.
II. Gerra hotzetik orainaldira
Gerra Hotzaren amaieraren ondoren, desagertu beharrean, NATO ekialderantz hedatu zen, Errusiaren mugetara hurbilduz eta bloke militar erasokor bezala zuen papera sendotuz.
NATOren zabalkundeak ez die defentsa-beharrei erantzuten, botere-eredu baten hedapenari baizik.
Gaur egun, bere funtzioa argia da:
Mendebaldea nagusi den nazioarteko ordenari eustea.
EUROPA ETA BERRARMATZEA
Gaur egungo testuinguruan, gerrak eta nazioarteko ordenaren berrantolaketak markatuta, NATOk berriz ere funtsezko tokia du.
Berrarmatze europarra ez da erabaki autonomo bat, hegemonia inperialistari eustera bideratutako estrategia global baten zati bat baizik.
Europako gobernuek prozesu hori beharrezkotzat aurkezten dute, gastu militarra handitu eta beren gizarteak gatazka berrietarako prestatzen dituzten bitartean.
SAKONEKO GAIA
Galdera ez da NATOk «babesten» duen ala ez.
Kontua da nori zerbitzatzen dion benetan eta zer interes defendatzen dituen.
Segurtasunaz eta egonkortasunaz hitz egiten zaigun bitartean, errealitatea da NATO funtsezko zutabea izan dela eta dela mendebaldeko blokearen botere-proiekzioan.
Gaur, inoiz baino gehiago, berrarmatze kanpaina betean, beharrezkoa da bere benetako zeregina adieraztea.
BERRARMATZEAN EZ
NATO-RI EZ
