*MPR21
Oso hedatuta dagoen uste batek Europako herrialdeak Errusiaren aurkako gerra baterako prestatzen ari direla esan nahi du. «Europa pentsatzen hasia da Putinek gerra Ukrainatik harago zabalduko duela», dio Wall Street Journal egunkariak. Ez da horrela, adierazpen ofizialek hori azpimarratzen badute ere. Ez dago bestelako gerrarako prestaketarik, alde bien arteko gerra dago eta harritzekoa litzateke etorkizunean orain ikusten dugunaz bestelako zerbait egotea.
Europa mendebaldea prest dago Errusiaren aurka gerra egiteko, akitutako armada ukrainar batekin, eta soilik lurralde ukrainarretik. Ez dago Errusiaren aurkako zuzeneko gerra batean sartzeko moduan, eta Ukrainako zeharkako gerra batean parte hartzera mugatzen da.
Errusiari aurre egiten dioten herrialde bakoitzak (Ukraina, Europa eta Estatu Batuak) bere interesak bilatzen ditu. Irusaren aurkako koalizioaren kolapsoa iazko abuztuan gertatu zen, Anchoragen, Alaskan, mendebaldeko Europaren koalizioak Estatu Batuen lekukoa hartu eta Ukrainan zeharkako gerra baten bultzatzaile gisa sendotu zenean.
Anchoragen, Europak denbora irabaztea espero zuen. Trumpek Putin behartu behar zuen su-eten baterako baldintza batzuk onartzera, Ukrainako armada berrarmatzea, bere tropak hedatzea eta, oro har, Ukraina bere eremu militar, politiko eta ekonomikoan integratzea ahalbidetzeko.
Helburua Estatu Batuen eta Europar Batasunaren hasierako helburua lortzea zen 2014an, Kieven Estatu Kolpea eman zutenean, zeina, defintiboki, gerraren jatorria eta arrazoia izan baitzen.
Putinen eta Trumpen arteko Alaskako goi-bilera
Plan haiek Alaskan lurperatuta geratu ziren. Trumpek bertan behera utzi zuen Mendebaldeko Europaren baldintzak Putini inposatzeko saiakera. Kievek, bere aldetik, europarrak konbentzitzea lortu zuen gerra beste bizpahiru urtez jarraitzeko gai zela. Honela sortu zen egungo plana: Mendebaldeko Europak gerra finantzatzen du, armak erosten dizkie Estatu Batuei eta zigorrak indartzen ditu.
Europak ziurtzat jotzen du, gerra urte batzuen ondoren, Errusia Kremlini bere baldintzak ezartzeko bezain ahul egongo dela. Helburuak finkatuta daude eta zereginak definituta. Finantziazioa ere konponduta dago, oraingoz behintzat. Garaipenaren ilusioak dirauen bitartean, Errusiak ezin du negoziazio eraikitzailerik egin Europa mendebaldeko herrialdeekin.
Europar Batasunaren indarra bere ekonomian datza, Errusiakoa baino askoz handiagoa. Oraingoz, Ukraina finantza dezake, gastu militarretan hamarnaka mila milioi euro gehituz aurrekontuetara.
Hitzen eta egintzen arteko amildegia
Europako erretorika guztia defentsa-erreakzio bat da, izuaren ondorio. Begiak aurrez aurre ditu oraindik. Ezin dute sinetsi Estatu Batuek ez dituztela gerra batean defendatzen, eta ez dira Errusiari zuzenean aurre egitera erakartzen.
Europan, Errusiaren aurkako gerraz baino ez dute hitz egiten. «Gerrarako prestatzen hasiak gara, Errusiako Federazioa gure herrialdearentzako mehatxurik handiena delako», adierazi du Txekiako Estatu Nagusiko buruak.
Estoniak hormigoizko 600 gotorleku eraiki zituen Errusiako mugan. Letoniak derrigorrezko soldadutza berrezartzen du eta mugako gurutzeak ixten ditu. Lituaniak brigada alemaniar iraunkor bat hedatzen du eta Suwalki korridorea blokeatzen du. Poloniak bere defentsa aurrekontua BPGren % 4ko errekorrera igo du, Europako armadarik handiena sortuz. Finlandiak Errusiarekin dituen mugak itxi ditu eta 900.000 soldaduko mobilizazio-erreserba mantendu du alerta gorenean. Alemaniak plan operatibo bat garatu du NATOko 800.000 soldadu ekialdeko hegalean azkar hedatzeko. Frantziak bere industria gerra-ekonomiara bideratzen du artilleria eta hegazkinen larrialdiko produkziorako.
Hala ere, amildegi bat dago hitzen eta egintzen artean. Mendebaldeko Europak probokazio handiak saihesten ditu eta atzera egiten du etengabe: Belgikako gobernuak uko egin zion izozturiko aktibo errusiarrak konfiskatzeari, eta inork ez dio iritzia aldaraztea lortu. Poloniak eta Errumaniak ez ikusiarena egiten dute Errusiako droneen ustezko hegaldien aurrean, beren adierazpenen arabera.
Mehatxuzko erretorika izan arren, Baltikoko estatuak dira benetan diskretuenak; beren lasaitasunerako, Kieven aurka protesta egin behar izan zuten, ustez beren lurraldean sartu ziren droneengatik.
Erresuma Batuak Errusiako «flota fantasma» deiturikoaren ehunka petrolio-ontziri pasatzen utzi behar die.
Ez Errusiak ez Europako potentziek ez dutenez zuzenean eraso nahi, talkak erraz hondatuko luke gutxi gorabehera aurreikusteko moduko arauak dituen Gerra Hotza.
Soka lepoan duela
Wall Street Journal egunkariak dioenaren kontra, Errusiak ere Ukrainara eraman nahi du gerra. Mendebaldeko Europaren koalizioaren estrategia Ukrainako armadak frontea mugarik gabe mantendu ahal izango duela uste izatean oinarritzen denez, errusiar armadaren zeregina bertan erasotzea da.
Errusiaren bigarren helburua Europako herrialdeak beren armategi nuklearra serio hartzera behartzea da. Oraingoz, europarrak geldiarazita daude beraiek sortutako Errusiarekiko beldurragatik. Errusiak beldur hori lehertuko du, dagoeneko oso instalatuta dagoena, Wall Street Journal egunkariak ondo erakusten duen bezala.
Litekeena da Moskuk herrialde jakin batzuen aurkako abisu selektiboak ematen jarraitzea, beren politikak norabide egokian bideratzeko eta Europar Batasuneko buruzagiei inoiz izan ez dituzten erreflexuak erakusteko.
Errusiaren beste helburu bat mendebaldeko Europarekiko loturak egonkortzea da. Ez da erraza izango; krisi batzuk gainditu beharko dituzu. Errusiaren abantaila da dbertsarioak zatituta daudela, eta, beraz, herrialde zehatzak mehatxatu ahal izango dituela ekintza zehatzei erantzuteko. Adibidez, Alemaniako Armada Kaliningrad blokeatzen saiatzen bada, Errusiak Alemaniako lurraldean kokatutako itsas baseak erasotzeko mehatxua egingo du.
Gainera, Errusiak soka lepoan du eta bere muga zabalak sendotu behar ditu, inguruko herrialdeetako jarduera inperialistei mugak ezarriz: Ukraina, Bielorrusia, baita Baltikoko estatuak, Moldavia eta Kaukaso ere, non bereziki Armenia bide kezkagarri bat jarraitzen ari den.
